วัดนฤมิตพุทธา

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา, พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ (กราบ)
สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, ธัมมัง นะมัสสามิ (กราบ)
สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สังฆัง นะมามิ (กราบ)

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ
วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู
อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ
สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น เป็นผู้ไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เสด็จไปดีแล้ว ทรงรู้แจ้งโลก เป็นสารถีฝึกบุรุษที่ควรฝึก ไม่มีผู้อื่นยิ่งกว่า เป็นศาสดาของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้เบิกบาน เป็นผู้จำแนกธรรม

สัพเพ สัตตา — สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
อะเวรา โหนตุ — จงเป็นผู้ไม่มีเวรแก่กันและกันเถิด
อัพยาปัชฌา โหนตุ — จงเป็นผู้ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกันเถิด
อะนีฆา โหนตุ — จงเป็นผู้ไม่มีทุกข์กายทุกข์ใจเถิด
สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ — จงเป็นผู้มีความสุข รักษาตนอยู่เถิด

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ)ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ผู้ไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ
ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ
สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ
ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ
ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ
ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ
ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ
ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ
ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิข้าพเจ้าขอถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่งที่ระลึก แม้ครั้งที่สอง แม้ครั้งที่สาม

สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติพระธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสดีแล้ว ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นชัดด้วยตนเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามาใส่ตน อันวิญญูชนพึงรู้เฉพาะตน

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา
เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย
อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า ปฏิบัติดีแล้ว ปฏิบัติตรงแล้ว เป็นเนื้อนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า

พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง ครีเมขะลัง อุทิตะโฆระสะเสนะมารัง ทานาทิธัมมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

มาราติเรกะมะภิยุชฌิตะสัพพะรัตติง โฆรัมปะนาฬะวะกะมักขะมะถัทธะยักขัง ขันตีสุทันตะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

นาฬาคิริง คะชะวะรัง อะติมัตตะภูตัง ทาวัคคิจักกะมะสะนีวะ สุทารุณันตัง เมตตัมพุเสกะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

อุกขิตตะขัคคะมะติหัตถะสุทารุณันตัง ธาวันติโยชะนะปะถังคุลิมาละวันตัง อิทธีภิสังขะตะมะโน ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

กัตวานะ กัฏฐะมุทะรัง อิวะ คัพภินียา จิญจายะ ทุฏฐะวะจะนัง ชะนะกายะมัชเฌ สันเตนะ โสมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

สัจจัง วิหายะ มะติสัจจะกะวาทะเกตุง วาทาภิโรปิตะมะนัง อะติอันธะภูตัง ปัญญาปะทีปะชะลิโต ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

นันโทปะนันทะภุชะคัง วิพุธัง มะหิทธิง ปุตเตนะ เถระภุชะเคนะ ทะมาปะยันโต อิทธูปะเทสะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ

ทุคคาหะทิฏฐิภุชะเคนะ สุคาหิตันตัง พรัหมัง วิสุทธิชุติมิทธิพะกาภิธานัง ญาณาคะเทนะ วิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิคาถาสรรเสริญชัยชนะอันเป็นมงคลของพระพุทธเจ้า ๘ ประการ นิยมสวดเพื่อความเป็นสิริมงคลและชนะอุปสรรค

มะหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง ปูเรตวา ปาระมี สัพพา ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลังฯ

ชะยันโต โพธิยา มูเล สักยานัง นันทิวัฑฒะโน เอวัง ตะวัง วิชะโย โหหิ ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล อะปะราชิตะปัลลังเก สีเส ปะฐะวิโปกขะเร อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง อัคคัปปัตโต ปะโมทะติฯนิยมสวดต่อจากพาหุงฯ เพื่อชัยชนะและความสำเร็จอันเป็นมงคล

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทาฯโพชฌงค์ ๗ ประการ ที่พระมุนีตรัสไว้ชอบแล้ว — โบราณนิยมสวดให้ผู้ป่วยเพื่อความสวัสดี

อะเสวะนา จะ พาลานัง ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา ปูชา จะ ปูชะนียานัง เอตัมมังคะละมุตตะมังฯ

ปะฏิรูปะเทสะวาโส จะ ปุพเพ จะ กะตะปุญญะตา อัตตะสัมมาปะณิธิ จะ เอตัมมังคะละมุตตะมังฯ

พาหุสัจจัญจะ สิปปัญจะ วินะโย จะ สุสิกขิโต สุภาสิตา จะ ยา วาจา เอตัมมังคะละมุตตะมังฯไม่คบคนพาล คบบัณฑิต บูชาผู้ควรบูชา อยู่ในถิ่นอันสมควร มีบุญเก่า ตั้งตนไว้ชอบ — นี่คืออุดมมงคล (ฉบับเต็มร่วมตรวจทานกับคณะสงฆ์ก่อนเผยแพร่)

อะหัง สุขิโต โหมิ — ขอให้ข้าพเจ้ามีความสุข
นิททุกโข โหมิ — ปราศจากความทุกข์
อะเวโร โหมิ — ปราศจากเวร
อัพยาปัชโฌ โหมิ — ปราศจากการเบียดเบียน
อะนีโฆ โหมิ — ปราศจากความทุกข์กายทุกข์ใจ
สุขี อัตตานัง ปะริหะรามิ — มีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด

อิทัง เม ญาตีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตะโย (๓ จบ)ขอบุญกุศลนี้ จงสำเร็จแก่ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้า ขอญาติทั้งหลายจงเป็นสุขเถิด

ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง เอวะเมวะ อิโต ทินนัง เปตานัง อุปะกัปปะติ อิจฉิตัง ปัตถิตัง ตุมหัง ขิปปะเมวะ สะมิชฌะตุ สัพเพ ปูเรนตุ สังกัปปา จันโท ปัณณะระโส ยะถา มะณิ โชติระโส ยะถาฯ

สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะฯห้วงน้ำที่เต็มย่อมยังสมุทรให้เต็มเปี่ยมฉันใด ทานที่ให้แล้วย่อมสำเร็จแก่ผู้ล่วงลับฉันนั้น ขอความปรารถนาจงสำเร็จ ขอโรคภัยอันตรายจงพินาศไป ขอท่านจงมีความสุข มีอายุยืน

สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต อุกาสะ ทวารัตตะเยนะ กะตัง สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต อุกาสะ ขะมามิ ภันเตฯขอพระรัตนตรัยโปรดอดโทษความผิดพลาดทั้งปวง ที่ข้าพเจ้าได้กระทำแล้วทางกาย วาจา ใจ

ตั้งนะโม ๓ จบ แล้วว่าบทนำ
ปุตตะกาโม ละเภ ปุตตัง ธะนะกาโม ละเภ ธะนัง อัตถิ กาเย กายะ ญายะ เทวานัง ปิยะตัง สุตะวา อิติปิ โส ภะคะวา ยะมะราชาโน ท้าวเวสสุวัณโณ มะระณัง สุขัง อะระหัง สุคะโต นะโม พุทธายะ

๑. ชะยาสะนากะตา พุทธา เชตะวา มารัง สะวาหะนัง จะตุสัจจาสะภัง ระสัง เย ปิวิงสุ นะราสะภา

๒. ตัณหังกะราทะโย พุทธา อัฏฐะวีสะติ นายะกา สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง มัตถะเก เต มุนิสสะรา

๓. สีเส ปะติฏฐิโต มัยหัง พุทโธ ธัมโม ทะวิโลจะเน สังโฆ ปะติฏฐิโต มัยหัง อุเร สัพพะคุณากะโร

๔. หะทะเย เม อะนุรุทโธ สารีปุตโต จะ ทักขิเณ โกณฑัญโญ ปิฏฐิภาคัสมิง โมคคัลลาโน จะ วามะเก

๕. ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง อาสุง อานันทะราหุโล กัสสะโป จะ มะหานาโม อุภาสุง วามะโสตะเก

๖. เกสันเต ปิฏฐิภาคัสมิง สุริโย วะ ปะภังกะโร นิสินโน สิริสัมปันโน โสภิโต มุนิปุงคะโว

๗. กุมาระกัสสะโป เถโร มะเหสี จิตตะวาทะโก โส มัยหัง วะทะเน นิจจัง ปะติฏฐาสิ คุณากะโร

๘. ปุณโณ อังคุลิมาโล จะ อุปาลี นันทะสีวะลี เถรา ปัญจะ อิเม ชาตา นะลาเฏ ติละกา มะมะ

๙. เสสาสีติ มะหาเถรา วิชิตา ชินะสาวะกา เอเตสีติ มะหาเถรา ชิตะวันโต ชิโนระสา ชะลันตา สีละเตเชนะ อังคะมังเคสุ สัณฐิตา

๑๐. ระตะนัง ปุระโต อาสิ ทักขิเณ เมตตะสุตตะกัง ธะชัคคัง ปัจฉะโต อาสิ วาเม อังคุลิมาละกัง

๑๑. ขันธะโมระปะริตตัญจะ อาฏานาฏิยะสุตตะกัง อากาเส ฉะทะนัง อาสิ เสสา ปาการะสัณฐิตา

๑๒. ชินาณาวะระสังยุตตา สัตตะปาการะลังกะตา วาตะปิตตาทิสัญชาตา พาหิรัชฌัตตุปัททะวา

๑๓. อะเสสา วินะยัง ยันตุ อะนันตะชินะเตชะสา วะสะโต เม สะกิจเจนะ สะทา สัมพุทธะปัญชะเร

๑๔. ชินะปัญชะระมัชฌัมหิ วิหะรันตัง มะฮีตะเล สะทา ปาเลนตุ มัง สัพเพ เต มะหาปุริสาสะภา

๑๕. อิจเจวะมันโต สุคุตโต สุรักโข ชินานุภาเวนะ ชิตุปัททะโว ธัมมานุภาเวนะ ชิตาริสังโฆ สังฆานุภาเวนะ ชิตันตะราโย สัทธัมมานุภาวะปาลิโต จะรามิ ชินะปัญชะเรติ พระคาถาศักดิ์สิทธิ์ของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตาราม — อัญเชิญพระพุทธเจ้า ๒๘ พระองค์และพระอสีติมหาสาวกมาสถิตคุ้มครองทั่วสรรพางค์กาย ดุจอยู่ในบัญชรแห่งพระชินเจ้า (ตัวบทตามวิกิซอร์ซ)

กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ยันตัง สันตัง ปะทัง อะภิสะเมจจะ
สักโก อุชู จะ สุหุชู จะ สุวะโจ จัสสะ มุทุ อะนะติมานี

สันตุสสะโก จะ สุภะโร จะ อัปปะกิจโจ จะ สัลละหุกะวุตติ
สันตินทริโย จะ นิปะโก จะ อัปปะคัพโภ กุเลสุ อะนะนุคิทโธ

นะ จะ ขุททัง สะมาจะเร กิญจิ เยนะ วิญญู ปะเร อุปะวะเทยยุง
สุขิโน วา เขมิโน โหนตุ สัพเพ สัตตา ภะวันตุ สุขิตัตตากิจอันบุคคลผู้ฉลาดในประโยชน์พึงกระทำ คือเป็นผู้อาจหาญ ซื่อตรง ว่าง่าย อ่อนโยน ไม่เย่อหยิ่ง สันโดษ เลี้ยงง่าย มีกิจน้อย ปรารถนาว่า ขอสัตว์ทั้งปวงจงเป็นผู้มีความสุขเถิด (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตัง
นะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ
อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ

ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตัง ยะทัชฌะคา สักยะมุนี สะมาหิโต
นะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ
อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ

เย ปุคคะลา อัฏฐะ สะตัง ปะสัตถา จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติ
เต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิ
อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุทรัพย์เครื่องปลื้มใจใดๆ ในโลกนี้หรือโลกอื่น หรือรัตนะอันประณีตในสวรรค์ ไม่มีสิ่งใดเสมอด้วยพระตถาคต พระธรรม และพระสงฆ์ ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมี (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

วิรูปักเขหิ เม เมตตัง เมตตัง เอราปะเถหิ เม
ฉัพยาปุตเตหิ เม เมตตัง เมตตัง กัณหาโคตะมะเกหิ จะ

อะปาทะเกหิ เม เมตตัง เมตตัง ทวิปาทะเกหิ เม
จะตุปปะเทหิ เม เมตตัง เมตตัง พะหุปปะเทหิ เม

มา มัง อะปาทะโก หิงสิ มา มัง หิงสิ ทวิปาทะโก
มา มัง จะตุปปะโท หิงสิ มา มัง หิงสิ พะหุปปะโท

สัพเพ สัตตา สัพเพ ปาณา สัพเพ ภูตา จะ เกวะลา
สัพเพ ภัทรานิ ปัสสันตุ มา กัญจิ ปาปะมาคะมา

อัปปะมาโณ พุทโธ อัปปะมาโณ ธัมโม อัปปะมาโณ สังโฆ
ปะมาณะวันตานิ สิริงสะปานิ อะหิ วิจฉิกา สะตะปะที อุณณะนาภี สะระพู มูสิกา

กะตา เม รักขา กะตา เม ปะริตตา ปะฏิกกะมันตุ ภูตานิ
โสหัง นะโม ภะคะวะโต นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานังฯเราขอแผ่เมตตาแก่ตระกูลพญางูทั้งสี่ แก่สัตว์ไม่มีเท้า สองเท้า สี่เท้า และหลายเท้า ขอสรรพสัตว์ทั้งปวงจงพบแต่ความเจริญ ความชั่วร้ายอย่าได้มาแผ้วพาน

อุเทตะยัญจักขุมา เอกะราชา หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโส
ตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสัง
ตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ ทิวะสัง
เย พราหมะณา เวทะคู สัพพะธัมเม เต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุ
นะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยา นะโม วิมุตตานัง นะโม วิมุตติยา
อิมัง โส ปะริตตัง กัตวา โมโร จะระติ เอสะนา

อะเปตะยัญจักขุมา เอกะราชา หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโส
ตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสัง
ตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ รัตติง
เย พราหมะณา เวทะคู สัพพะธัมเม เต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุ
นะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยา นะโม วิมุตตานัง นะโม วิมุตติยา
อิมัง โส ปะริตตัง กัตวา โมโร วาสะมะกัปปะยีติพระอาทิตย์ผู้เป็นดวงตาของโลกขึ้นมาแล้ว ข้าพเจ้าขอนอบน้อม ขอความคุ้มครองตลอดวันและคืน — ปริตรที่พญานกยูงทองสวดคุ้มครองตน นิยมสวดยามเช้าและก่อนนอน

อัตถิ โลเก สีละคุโณ สัจจัง โสเจยยะนุททะยา
เตนะ สัจเจนะ กาหามิ สัจจะกิริยะมะนุตตะรัง

อาวัชชิตวา ธัมมะพะลัง สะริตวา ปุพพะเก ชิเน
สัจจะพะละมะวัสสายะ สัจจะกิริยะมะกาสะหัง

สันติ ปักขา อะปะตะนา สันติ ปาทา อะวัญจะนา
มาตา ปิตา จะ นิกขันตา ชาตะเวทะ ปะฏิกกะมะ

สะหะ สัจเจ กะเต มัยหัง มะหาปัชชะลิโต สิขี
วัชเชสิ โสฬะสะ กะรีสานิ อุทะกัง ปัตวา ยะถา สิขี
สัจเจนะ เม สะโม นัตถิ เอสา เม สัจจะปาระมีติคุณแห่งศีล ความสัตย์ ความสะอาด และความเอ็นดู มีอยู่ในโลก ด้วยสัจวาจานั้น ไฟป่าอันลุกโพลงได้หลีกห่างไป — สัจกิริยาของพญานกคุ่มโพธิสัตว์

วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต
สิขิสสะปิ นะมัตถุ สัพพะภูตานุกัมปิโน

เวสสะภุสสะ นะมัตถุ นะหาตะกัสสะ ตะปัสสิโน
นะมัตถุ กะกุสันธัสสะ มาระเสนัปปะมัททิโน

โกนาคะมะนัสสะ นะมัตถุ พราหมะณัสสะ วุสีมะโต
กัสสะปัสสะ นะมัตถุ วิปปะมุตตัสสะ สัพพะธิ

อังคีระสัสสะ นะมัตถุ สักยะปุตตัสสะ สิรีมะโต
โย อิมัง ธัมมะมะเทเสสิ สัพพะทุกขาปะนูทะนังขอนอบน้อมแด่พระวิปัสสี พระสิขี พระเวสสภู พระกกุสันธะ พระโกนาคมนะ พระกัสสปะ และพระอังคีรสศากยบุตร ผู้ทรงแสดงธรรมบรรเทาทุกข์ทั้งปวง (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต
นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา
เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ (๓ จบ)ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เราเกิดในอริยชาติแล้ว มิได้เคยจงใจปลงชีวิตสัตว์เลย ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เธอและครรภ์ของเธอเถิด

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท
ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง พุทธานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท
ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง ธัมมานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท
ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง สังฆานุภาเวนะ วินาสะเมนตุลางร้าย อวมงคล เสียงนกอันไม่น่าปรารถนา บาปเคราะห์ และฝันร้ายใดๆ ขอจงพินาศไปด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์

สักกัตวา พุทธะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง
หิตัง เทวะมะนุสสานัง พุทธะเตเชนะ โสตถินา
นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ทุกขา วูปะสะเมนตุ เต

สักกัตวา ธัมมะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง
ปะริฬาหูปะสะมะนัง ธัมมะเตเชนะ โสตถินา
นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ภะยา วูปะสะเมนตุ เต

สักกัตวา สังฆะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง
อาหุเนยยัง ปาหุเนยยัง สังฆะเตเชนะ โสตถินา
นัสสันตุปัททะวา สัพเพ โรคา วูปะสะเมนตุ เตเพราะเคารพบูชาพระพุทธรัตนะ พระธรรมรัตนะ พระสังฆรัตนะ อันเป็นดั่งโอสถอันอุดมประเสริฐ ขออุปัทวะทั้งหลายจงพินาศ ขอทุกข์ ภัย และโรคทั้งปวงของท่านจงสงบระงับไป

ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา
นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา
นะ หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี
สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต

สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง กุสะลัสสูปะสัมปะทา
สะจิตตะปะริโยทะปะนัง เอตัง พุทธานะสาสะนัง

อะนูปะวาโท อะนูปะฆาโต ปาติโมกเข จะ สังวะโร
มัตตัญญุตา จะ ภัตตัสมิง ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง
อะธิจิตเต จะ อาโยโค เอตัง พุทธานะสาสะนังขันติเป็นตบะอย่างยิ่ง การไม่ทำบาปทั้งปวง การทำกุศลให้ถึงพร้อม การชำระจิตของตนให้ผ่องแผ้ว — นี่คือคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ทรงแสดงในวันมาฆบูชา

เอวัมเม สุตัง เอกัง สะมะยัง ภะคะวา พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย
ตัตระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ

เทวเม ภิกขะเว อันตา ปัพพะชิเตนะ นะ เสวิตัพพา
โย จายัง กาเมสุ กามะสุขัลลิกานุโยโค หีโน คัมโม โปถุชชะนิโก อะนะริโย อะนัตถะสัญหิโต
โย จายัง อัตตะกิละมะถานุโยโค ทุกโข อะนะริโย อะนัตถะสัญหิโต

เอเต เต ภิกขะเว อุโภ อันเต อะนุปะคัมมะ มัชฌิมา ปะฏิปะทา ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา
จักขุกะระณี ญาณะกะระณี อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติปฐมเทศนาแสดงแก่ปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน — ทางสุดโต่งสองทางอันบรรพชิตไม่ควรเสพ และมัชฌิมาปฏิปทาที่ตถาคตตรัสรู้ อันเป็นไปเพื่อพระนิพพาน (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

สัพเพ สังขารา อะนิจจา
สัพเพ สังขารา ทุกขา
สัพเพ ธัมมา อะนัตตา

อะธุวัง ชีวิตัง ธุวัง มะระณัง
อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง
มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง
ชีวิตัง เม อะนิยะตัง มะระณัง เม นิยะตังสังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน ความตายเป็นของยั่งยืน เราจะพึงตายเป็นแท้ ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุด

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโตเรามีความแก่เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้พยาธิธัมโมมหิ พยาธิง อะนะตีโตเรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโตเรามีความตายเป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวเราจะละเว้นเป็นต่างๆ คือว่าจะต้องพลัดพรากจากของรักของเจริญใจทั้งหลายทั้งปวงกัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ
ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิเรามีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เราทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่ว จะเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา
สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา
สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา
สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เตขอสรรพมงคลจงมีแก่ท่าน ขอเหล่าเทวดาทั้งปวงจงรักษาท่าน ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ทั้งปวง ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ

อิทัง เม มาตาปิตูนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ มาตาปิตะโรขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่บิดามารดาของข้าพเจ้า ขอบิดามารดาจงมีความสุขอิทัง เม ญาตีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตะโยขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้า ขอญาติทั้งหลายจงมีความสุขอิทัง เม คุรูปัชฌายาจะริยานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ คุรูปัชฌายาจะริยาขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่ครูอุปัชฌาย์อาจารย์ของข้าพเจ้า ขอครูอุปัชฌาย์อาจารย์จงมีความสุขอิทัง สัพพะเทวะตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เทวาขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่เทวดาทั้งหลายทั้งปวง ขอเทวดาทั้งหลายจงมีความสุขอิทัง สัพพะเปตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เปตาขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่เปรตทั้งหลายทั้งปวง ขอเปรตทั้งหลายจงมีความสุขอิทัง สัพพะเวรีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เวรีขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายทั้งปวง ขอเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายจงมีความสุขอิทัง สัพพะสัตตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ สัตตาขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ขอสัตว์ทั้งหลายจงมีความสุขทั่วหน้ากันเถิด

นะโม โพธิสัตโต อาคันติมายะ อิติภะคะวา (๓ จบ)คาถาบูชาหลวงปู่ทวด เหยียบน้ำทะเลจืด แห่งวัดช้างให้ — ตั้งนะโม ๓ จบก่อนสวด แล้วระลึกถึงคุณพระรัตนตรัยและบารมีหลวงปู่ทวด

ตั้งนะโม ๓ จบ

นะโมพุทธายะ พระพุทธะไตรรัตนะญาณ
มณีนพรัตน์ สีสะหัสสะ สุธรรมา
พุทโธ ธัมโม สังโฆ ยะธาพุทโมนะ
พุทธะบูชา ธัมมะบูชา สังฆะบูชา
อัคคีทานัง วะรังคันธัง สีวลี จะมหาเถรัง
อะหังวันทามิ ทูระโต อะหังวันทามิ ธาตุโย
อะหังวันทามิ สัพพะโส
พุทธะ ธัมมะ สังฆะ ปูเชมิ พระคาถามหาจักรพรรดิของหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ วัดสะแก สืบทอดโดยหลวงตาม้า วัดพุทธพรหมปัญโญ — นิยมสวดเพื่อบูชาพระรัตนตรัย แผ่บุญปรับภพภูมิ อุทิศกุศลแก่สรรพวิญญาณ

ผะริตวานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา อะวิกขิตตะจิตตา ปะริตตัง ภะณันตุ

สัคเค กาเม จะ รูเป คิริสิขะระตะเฏ จันตะลิกเข วิมาเน ทีเป รัฏเฐ จะ คาเม ตะรุวะนะคะหะเน เคหะวัตถุมหิ เขตเต
ภุมมา จายันตุ เทวา ชะละถะละวิสะเม ยักขะคันธัพพะนาคา ติฏฐันตา สันติเก ยัง มุนิวะระวะจะนัง สาธะโว เม สุณันตุฯ

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา
ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา
ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตาบทอัญเชิญเทวดาทุกชั้นฟ้าทุกสถานที่ มาร่วมฟังพระธรรมและพระปริตร นิยมสวดก่อนเจริญพระพุทธมนต์

คำอาราธนาศีล ๕
มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ
ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ
ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ

คำสมาทานศีล ๕
ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
กาเมสุมิจฉาจารา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิขอศีล ๕ พร้อมไตรสรณคมน์ แล้วตั้งใจงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม พูดเท็จ และดื่มสุราเมรัย

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา
สัพพะทุกขะวินาสายะ ปะริตตัง พรูถะ มังคะลัง

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา
สัพพะภะยะวินาสายะ ปะริตตัง พรูถะ มังคะลัง

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา
สัพพะโรคะวินาสายะ ปะริตตัง พรูถะ มังคะลังขอพระสงฆ์เจริญพระปริตรอันเป็นมงคล เพื่อป้องกันความวิบัติ ให้สำเร็จสมบัติทั้งปวง และขจัดทุกข์ ภัย โรค ทั้งปวง

พรัหมา จะ โลกาธิปะตี สะหัมปะติ
กัตอัญชะลี อันธิวะรัง อะยาจะถะ
สันตีธะ สัตตาปปะระชักขะชาติกา
เทเสตุ ธัมมัง อะนุกัมปิมัง ปะชังท้าวสหัมบดีพรหมผู้เป็นใหญ่ในโลก ประนมกรทูลอาราธนาพระพุทธเจ้า ขอทรงแสดงธรรมโปรดสัตว์ผู้มีธุลีในดวงตาน้อย ใช้กล่าวอาราธนาพระสงฆ์แสดงธรรม

ตั้งนะโม ๓ จบ

อิมานิ มะยัง ภันเต ภัตตานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ
สาธุ โน ภันเต ภิกขุสังโฆ อิมานิ ภัตตานิ สะปะริวารานิ ปะฏิคคัณหาตุ
อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอน้อมถวายภัตตาหารพร้อมบริวารเหล่านี้แด่พระภิกษุสงฆ์ ขอพระภิกษุสงฆ์จงรับ เพื่อประโยชน์และความสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายสิ้นกาลนานเทอญ

ปะฏิสังขา โยนิโส ปิณฑะปาตัง ปะฏิเสวามิ
เนวะ ทะวายะ นะ มะทายะ นะ มัณฑะนายะ นะ วิภูสะนายะ
ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา ยาปะนายะ วิหิงสุปะระติยา พรัหมะจะริยานุคคะหายะ
อิติ ปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ
ยาตรา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติเราพิจารณาโดยแยบคายแล้วจึงบริโภคอาหาร ไม่ใช่เพื่อเล่น เพื่อมัวเมา หรือเพื่อตกแต่งประดับกาย แต่เพื่อให้กายนี้ดำรงอยู่ได้ เพื่ออนุเคราะห์แก่พรหมจรรย์

อะตีตัง นานวาคะเมยยะ นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง
ยะทะตีตัมปะหีนันตัง อัปปัตตัญจะ อะนาคะตัง

ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมัง ตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ
อะสังหิรัง อะสังกุปปัง ตัง วิทธา มะนุพรูหะเย

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง โก ชัญญา มะระณัง สุเว
นะ หิ โน สังคะรันเตนะ มะหาเสเนนะ มัจจุนา

เอวัง วิหาริมาตาปิง อะโหรัตตะมะตันทิตัง
ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ สันโต อาจิกขะเต มุนีติบุคคลไม่ควรตามคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ควรมุ่งหวังสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ผู้ใดเห็นแจ้งธรรมปัจจุบันในที่นั้นๆ ควรทำความเพียรเสียในวันนี้ ใครเล่าจะรู้ว่าความตายจะมีในวันพรุ่ง

พะหุง เว สะระณัง ยันติ ปัพพะตานิ วะนานิ จะ
อารามะรุกขะเจตยานิ มะนุสสา ภะยะตัชชิตา

เนตัง โข สะระณัง เขมัง เนตัง สะระณะมุตตะมัง
เนตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ

โย จะ พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต
จัตตาริ อะริยะสัจจานิ สัมมัปปัญญายะ ปัสสะติ

ทุกขัง ทุกขะสะมุปปาทัง ทุกขัสสะ จะ อะติกกะมัง
อะริยัญจัฏฐังคิกัง มัคคัง ทุกขูปะสะมะคามินัง

เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง
เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติมนุษย์เป็นอันมากเมื่อถูกภัยคุกคาม ย่อมถือภูเขา ป่าไม้ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นที่พึ่ง — นั่นมิใช่ที่พึ่งอันเกษม ผู้ถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นที่พึ่ง เห็นอริยสัจ ๔ ด้วยปัญญาชอบ จึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว
วะยะธัมมา สังขารา
อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ
อะยัง ตะถาคะตัสสะ ปัจฉิมา วาจาดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด — นี้เป็นพระวาจาครั้งสุดท้ายของพระตถาคตเจ้า

คำบูชาข้าวพระพุทธ
ตั้งนะโม ๓ จบ
อิมัง สูปะพยัญชะนะสัมปันนัง สาลีนัง โภชะนัง อุทะกัง วะรัง พุทธัสสะ ปูเชมิข้าพเจ้าขอบูชาด้วยโภชนะข้าวสาลี พร้อมด้วยแกงกับ และน้ำอันประเสริฐนี้ แด่พระพุทธเจ้า

คำลาข้าวพระพุทธ
เสสัง มังคะลา ยาจามิข้าพเจ้าขอส่วนที่เหลืออันเป็นมงคลด้วยเถิด

บทขัด
ยัสสานุสสะระเณนาปิ อันตะลิกเขปิ ปาณิโน
ปะติฏฐะมะธิคัจฉันติ ภูมิยัง วิยะ สัพพะทา
สัพพูปัททะวะชาลัมหา ยักขะโจราทิสัมภะวา
คะณะนา นะ จะ มุตตานัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห

คาถาท้ายพระสูตร
อะรัญเญ รุกขะมูเล วา สุญญาคาเร วะ ภิกขะโว
อะนุสสะเรถะ สัมพุทธัง ภะยัง ตุมหากะ โน สิยา
โน เจ พุทธัง สะเรยยาถะ โลกะเชฏฐัง นะราสะภัง
อะถะ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง
โน เจ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง
อะถะ สังฆัง สะเรยยาถะ ปุญญักเขตตัง อะนุตตะรัง
เอวัมพุทธัง สะรันตานัง ธัมมัง สังฆัญจะ ภิกขะโว
ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส นะ เหสสะตีติครั้งเทวดารบกับอสูร ท้าวสักกะตรัสให้เหล่าเทพแหงนดูยอดธงเพื่อระงับความกลัว พระพุทธองค์ตรัสว่า — ภิกษุทั้งหลาย เมื่ออยู่ในป่า โคนไม้ หรือเรือนว่าง จงระลึกถึงพระสัมพุทธเจ้า ความกลัวจักไม่มีแก่เธอ ถ้าไม่ระลึกถึงพระพุทธเจ้า ก็จงระลึกถึงพระธรรม ถ้าไม่ระลึกถึงพระธรรม ก็จงระลึกถึงพระสงฆ์ ผู้เป็นนาบุญอันยอดเยี่ยม เมื่อระลึกอยู่อย่างนี้ ความกลัว ความหวาดสะดุ้ง และขนพองสยองเกล้าย่อมไม่มี (ตัวพระสูตรฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

อะเนกะชาติสังสารัง สันธาวิสสัง อะนิพพิสัง
คะหะการัง คะเวสันโต ทุกขา ชาติ ปุนัปปุนัง

คะหะการะกะ ทิฏโฐสิ ปุนะ เคหัง นะ กาหะสิ
สัพพา เต ผาสุกา ภัคคา คะหะกูฏัง วิสังขะตัง
วิสังขาระคะตัง จิตตัง ตัณหานัง ขะยะมัชฌะคาติเมื่อเรายังไม่พบญาณ ได้แล่นท่องเที่ยวไปในสงสารเป็นอเนกชาติ แสวงหาอยู่ซึ่งนายช่างผู้ปลูกสร้างเรือน คือตัณหา — ความเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไป นี่แน่ะนายช่างผู้ปลูกสร้างเรือน เรารู้จักเจ้าเสียแล้ว เจ้าจะทำเรือนให้เราไม่ได้อีกต่อไป โครงเรือนของเจ้าเราหักเสียแล้ว ยอดเรือนเรารื้อเสียแล้ว จิตของเราถึงแล้วซึ่งสภาพที่อะไรปรุงแต่งไม่ได้อีกต่อไป มันได้ถึงแล้วซึ่งความสิ้นไปแห่งตัณหา

อะยัง โข เม กาโย อุทธัง ปาทะตะลา อะโธ เกสะมัตถะกา
ตะจะปะริยันโต ปูโร นานัปปะการัสสะ อะสุจิโน

อัตถิ อิมัสมิง กาเย
เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ
มังสัง นะหารู อัฏฐี อัฏฐิมิญชัง วักกัง
หะทะยัง ยะกะนัง กิโลมะกัง ปิหะกัง ปัปผาสัง
อันตัง อันตะคุณัง อุทะริยัง กะรีสัง มัตถะเก มัตถะลุงคัง
ปิตตัง เสมหัง ปุพโพ โลหิตัง เสโท เมโท
อัสสุ วะสา เขโฬ สิงฆาณิกา ละสิกา มุตตัง

เอวะมะยัง เม กาโย อุทธัง ปาทะตะลา อะโธ เกสะมัตถะกา
ตะจะปะริยันโต ปูโร นานัปปะการัสสะ อะสุจิโนติกายนี้ของเรา เบื้องบนแต่พื้นเท้าขึ้นมา เบื้องต่ำแต่ปลายผมลงไป มีหนังหุ้มอยู่เป็นที่สุดรอบ เต็มไปด้วยของไม่สะอาดมีประการต่างๆ ในกายนี้มี ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก เยื่อในกระดูก ม้าม หัวใจ ตับ พังผืด ไต ปอด ไส้ใหญ่ ไส้น้อย อาหารใหม่ อาหารเก่า เยื่อในสมอง น้ำดี เสลด หนอง เลือด เหงื่อ มันข้น น้ำตา มันเหลว น้ำลาย น้ำมูก ไขข้อ น้ำมูตร — พึงพิจารณาเนืองๆ เพื่อคลายความหลงในกาย

ติโรกุฑเฑสุ ติฏฐันติ สันธิสิงฆาฏะเกสุ จะ
ทวาระพาหาสุ ติฏฐันติ อาคันตวานะ สะกัง ฆะรัง

ปะหูเต อันนะปานัมหิ ขัชชะโภชเช อุปัฏฐิเต
นะ เตสัง โกจิ สะระติ สัตตานัง กัมมะปัจจะยา

เอวัง ทะทันติ ญาตีนัง เย โหนติ อะนุกัมปะกา
สุจิง ปะณีตัง กาเลนะ กัปปิยัง ปานะโภชะนัง
อิทัง โว ญาตีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตะโย

ปัจฉิมภาค
อะทาสิ เม อะกาสิ เม ญาติมิตตา สะขา จะ เม
เปตานัง ทักขิณัง ทัชชา ปุพเพ กะตะมะนุสสะรังเปรตผู้เป็นญาติย่อมมายืนอยู่นอกฝาเรือนบ้าง ที่ทางสี่แพร่งบ้าง ที่ประตูบ้าง เมื่อข้าวน้ำของเคี้ยวของบริโภคตั้งอยู่มากมาย ก็ไม่มีใครระลึกถึงเขาได้ เพราะกรรมของสัตว์เป็นปัจจัย ผู้มีความเอ็นดูย่อมให้ทานอุทิศแก่ญาติตามกาล ด้วยของอันสะอาดประณีตสมควรว่า "ขอทานนี้จงสำเร็จแก่ญาติทั้งหลายของเรา ขอญาติทั้งหลายจงเป็นสุขเถิด" — ผู้ระลึกถึงอุปการะที่ผู้ล่วงลับเคยทำไว้ว่า "ท่านเคยให้แก่เรา เคยทำเพื่อเรา เป็นญาติ มิตร สหายของเรา" พึงให้ทักษิณาแก่ผู้ล่วงลับนั้น (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

บังสุกุลตาย
อะนิจจา วะตะ สังขารา อุปปาทะวะยะธัมมิโน
อุปปัชชิตวา นิรุชฌันติ เตสัง วูปะสะโม สุโขสังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป ความเข้าไปสงบระงับแห่งสังขารเหล่านั้นเป็นสุข

บังสุกุลเป็น
อะจิรัง วะตะยัง กาโย ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ
ฉุฑโฑ อะเปตะวิญญาโณ นิรัตถังวะ กะลิงคะรังอีกไม่นานหนอ กายนี้จักนอนทับแผ่นดิน ถูกทอดทิ้ง ปราศจากวิญญาณ ไร้ประโยชน์ดุจท่อนไม้ท่อนฟืน

๑. พระสังคิณี
กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา กะตะเม ธัมมา กุสะลา ยัสมิง สะมะเย กามาวะจะรัง กุสะลัง จิตตัง อุปปันนัง โหติ โสมะนัสสะสะหะคะตัง ญาณะสัมปะยุตตัง รูปารัมมะณัง วา สัททารัมมะณัง วา คันธารัมมะณัง วา ระสารัมมะณัง วา โผฏฐัพพารัมมะณัง วา ธัมมารัมมะณัง วา ยัง ยัง วา ปะนารัพภะ ตัสมิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ อิเม ธัมมา กุสะลา

๒. พระวิภังค์
ปัญจักขันธา รูปักขันโธ เวทะนากขันโธ สัญญากขันโธ สังขารักขันโธ วิญญาณักขันโธ ตัตถะ กะตะโม รูปักขันโธ ยังกิญจิ รูปัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา หีนัง วา ปะณีตัง วา ยัง ทูเร สันติเก วา ตะเทกัชฌัง อะภิสัญญูหิตวา อะภิสังขิปิตวา อะยัง วุจจะติ รูปักขันโธ

๓. พระธาตุกถา
สังคะโห อะสังคะโห สังคะหิเตนะ อะสังคะหิตัง อะสังคะหิเตนะ สังคะหิตัง สังคะหิเตนะ สังคะหิตัง อะสังคะหิเตนะ อะสังคะหิตัง สัมปะโยโค วิปปะโยโค สัมปะยุตเตนะ วิปปะยุตตัง วิปปะยุตเตนะ สัมปะยุตตัง อะสังคะหิตัง

๔. พระปุคคลปัญญัตติ
ฉะ ปัญญัตติโย ขันธะปัญญัตติ อายะตะนะปัญญัตติ ธาตุปัญญัตติ สัจจะปัญญัตติ อินทริยะปัญญัตติ ปุคคะละปัญญัตติ กิตตาวะตา ปุคคะลานัง ปุคคะละปัญญัตติ สะมะยะวิมุตโต อะสะมะยะวิมุตโต กุปปะธัมโม อะกุปปะธัมโม ปะริหานะธัมโม อะปะริหานะธัมโม เจตะนาภัพโพ อะนุรักขะนาภัพโพ ปุถุชชะโน โคตระภู ภะยูปะระโต อะภะยูปะระโต ภัพพาคะมะโน อะภัพพาคะมะโน นิยะโต อะนิยะโต ปะฏิปันนะโก ผะเลฏฐิโต อะระหา อะระหัตตายะ ปะฏิปันโน

๕. พระกถาวัตถุ
ปุคคะโล อุปะลัพภะติ สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนาติ อามันตา โย สัจฉิกัตโถ ปะระมัตโถ ตะโต โส ปุคคะโล อุปะลัพภะติ สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนาติ นะ เหวัง วัตตัพเพ อาชานาหิ นิคคะหัง หัญจิ ปุคคะโล อุปะลัพภะติ สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนะ เตนะ วะตะ เร วัตตัพเพ

๖. พระยมก
เย เกจิ กุสะลา ธัมมา สัพเพ เต กุสะละมูลา เย วา ปะนะ กุสะละมูลา สัพเพ เต ธัมมา กุสะลา เย เกจิ กุสะลา ธัมมา สัพเพ เต กุสะละมูเลนะ เอกะมูลา เย วา ปะนะ กุสะละมูเลนะ เอกะมูลา สัพเพ เต ธัมมา กุสะลา

๗. พระมหาปัฏฐาน
เหตุปัจจะโย อารัมมะณะปัจจะโย อะธิปะติปัจจะโย อะนันตะระปัจจะโย สะมะนันตะระปัจจะโย สะหะชาตะปัจจะโย อัญญะมัญญะปัจจะโย นิสสะยะปัจจะโย อุปะนิสสะยะปัจจะโย ปุเรชาตะปัจจะโย ปัจฉาชาตะปัจจะโย อาเสวะนะปัจจะโย กัมมะปัจจะโย วิปากะปัจจะโย อาหาระปัจจะโย อินทริยะปัจจะโย ฌานะปัจจะโย มัคคะปัจจะโย สัมปะยุตตะปัจจะโย วิปปะยุตตะปัจจะโย อัตถิปัจจะโย นัตถิปัจจะโย วิคะตะปัจจะโย อะวิคะตะปัจจะโยบทมาติกา (หัวข้อธรรม) ยกจากพระอภิธรรมปิฎกทั้ง ๗ คัมภีร์ นิยมสวดในงานบำเพ็ญกุศลอุทิศแก่ผู้ล่วงลับ เพื่อให้ผู้ฟังได้สดับสภาวธรรมว่า ธรรมทั้งหลายเป็นกุศล อกุศล และอัพยากฤต ขันธ์ ๕ ธาตุ อายตนะ ล้วนเป็นไปตามเหตุปัจจัย ไม่มีตัวตนที่แท้จริง (ยกเฉพาะบทตั้งต้นตามธรรมเนียมการสวด)

สมุทยวาร (ฝ่ายเกิด)
อะวิชชาปัจจะยา สังขารา
สังขาระปัจจะยา วิญญาณัง
วิญญาณะปัจจะยา นามะรูปัง
นามะรูปะปัจจะยา สะฬายะตะนัง
สะฬายะตะนะปัจจะยา ผัสโส
ผัสสะปัจจะยา เวทะนา
เวทะนาปัจจะยา ตัณหา
ตัณหาปัจจะยา อุปาทานัง
อุปาทานะปัจจะยา ภะโว
ภะวะปัจจะยา ชาติ
ชาติปัจจะยา ชะรามะระณัง โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา สัมภะวันติ
เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ สะมุทะโย โหติ

นิโรธวาร (ฝ่ายดับ)
อะวิชชายะเตววะ อะเสสะวิราคะนิโรธา สังขาระนิโรโธ
สังขาระนิโรธา วิญญาณะนิโรโธ
วิญญาณะนิโรธา นามะรูปะนิโรโธ
นามะรูปะนิโรธา สะฬายะตะนะนิโรโธ
สะฬายะตะนะนิโรธา ผัสสะนิโรโธ
ผัสสะนิโรธา เวทะนานิโรโธ
เวทะนานิโรธา ตัณหานิโรโธ
ตัณหานิโรธา อุปาทานะนิโรโธ
อุปาทานะนิโรธา ภะวะนิโรโธ
ภะวะนิโรธา ชาตินิโรโธ
ชาตินิโรธา ชะรามะระณัง โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา นิรุชฌันติ
เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ นิโรโธ โหติเพราะอวิชชาเป็นปัจจัย จึงมีสังขาร เพราะสังขารเป็นปัจจัย จึงมีวิญญาณ … เพราะชาติเป็นปัจจัย จึงมีชรามรณะ ความโศก ความร่ำไรรำพัน ทุกข์ โทมนัส และความคับแค้นใจ กองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยอาการอย่างนี้ — และเพราะอวิชชาดับโดยไม่เหลือ สังขารจึงดับ … เพราะชาติดับ ชรามรณะจึงดับ กองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ย่อมดับด้วยอาการอย่างนี้

สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา

สัพเพ สังขารา ทุกขาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยาเมื่อใดบุคคลเห็นด้วยปัญญาว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง … สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์ … ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้นย่อมเบื่อหน่ายในสิ่งที่เป็นทุกข์ นั่นแหละคือทางแห่งความหมดจด (ฉบับเต็มมีคาถาต่อท้ายอีก อยู่ระหว่างตรวจทาน)

ภารา หะเว ปัญจักขันธา ภาระหาโร จะ ปุคคะโล
ภาราทานัง ทุกขัง โลเก ภาระนิกเขปะนัง สุขัง

นิกขิปิตวา คะรุง ภารัง อัญญัง ภารัง อะนาทิยะ
สะมูลัง ตัณหัง อัพภุยหะ นิจฉาโต ปะรินิพพุโตติขันธ์ทั้งห้าเป็นของหนักแท้หนอ บุคคลนั่นแหละเป็นผู้แบกของหนักพาไป การแบกถือของหนักเป็นความทุกข์ในโลก การวางของหนักลงเสียได้เป็นความสุข พระอริยเจ้าวางของหนักลงเสียแล้ว ไม่ยึดถือของหนักอันอื่นขึ้นมาอีก ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากขึ้นเสีย เป็นผู้หมดความหิว ดับสนิทไม่มีเชื้อเหลือ

ยัสสะ สัทธา ตะถาคะเต อะจะลา สุปะติฏฐิตา
สีลัญจะ ยัสสะ กัลยาณัง อะริยะกันตัง ปะสังสิตัง

สังเฆ ปะสาโท ยัสสัตถิ อุชุภูตัญจะ ทัสสะนัง
อะทะลิทโทติ ตัง อาหุ อะโมฆันตัสสะ ชีวิตัง

ตัสมา สัทธัญจะ สีลัญจะ ปะสาทัง ธัมมะทัสสะนัง
อะนุยุญเชถะ เมธาวี สะรัง พุทธานะ สาสะนันติศรัทธาในพระตถาคตของผู้ใดตั้งมั่นไม่หวั่นไหว ศีลของผู้ใดงดงามเป็นที่สรรเสริญของพระอริยเจ้า ผู้ใดมีความเลื่อมใสในพระสงฆ์และมีความเห็นตรง บัณฑิตกล่าวผู้นั้นว่า "ไม่ยากจน" ชีวิตของเขาไม่เปล่าประโยชน์ เพราะฉะนั้น ผู้มีปัญญาเมื่อระลึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้า พึงประกอบเนืองๆ ซึ่งศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส และการเห็นธรรม

ปุญญัสสิทานิ กะตัสสะ ยานัญญานิ กะตานิ เม
เตสัญจะ ภาคิโน โหนตุ สัตตานันตาปปะมาณะกา

เย ปิยา คุณะวันตา จะ มัยหัง มาตาปิตาทะโย
ทิฏฐา เม จาปยะทิฏฐา วา อัญเญ มัชฌัตตะเวริโน

สัตตา ติฏฐันติ โลกัสมิง เตภุมมา จะตุโยนิกา
ปัญเจกะจะตุโวการา สังสะรันตา ภะวาภะเว

ญาตัง เย ปัตติทานัมเม อะนุโมทันตุ เต สะยัง
เย จิมัง นัปปะชานันติ เทวา เตสัง นิเวทะยุง

มะยา ทินนานะ ปุญญานัง อะนุโมทะนะเหตุนา
สัพเพ สัตตา สะทา โหนตุ อะเวรา สุขะชีวิโน
เขมัปปะทัญจะ ปัปโปนตุ เตสาสา สิชฌะตัง สุภาขอสัตว์ทั้งหลายอันหาประมาณมิได้ จงเป็นผู้มีส่วนแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำในบัดนี้ และบุญอื่นที่ได้ทำไว้ก่อนแล้ว — ทั้งท่านผู้เป็นที่รักมีคุณ มีมารดาบิดาเป็นต้น ที่ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็ดี ไม่ได้เห็นก็ดี ผู้เป็นกลาง ผู้เป็นคู่เวรก็ดี สัตว์ทั้งหลายที่ตั้งอยู่ในโลก ใน ๓ ภูมิ ๔ กำเนิด ท่องเที่ยวอยู่ในภพน้อยภพใหญ่ ขอท่านที่ทราบการอุทิศส่วนบุญของข้าพเจ้าจงอนุโมทนาเถิด ท่านใดยังไม่ทราบ ขอเทวดาจงบอกให้ทราบ ด้วยเหตุแห่งการอนุโมทนาบุญนี้ ขอสรรพสัตว์จงเป็นผู้ไม่มีเวร อยู่เป็นสุขทุกเมื่อ จงถึงบทอันเกษม และขอความหวังอันดีงามของท่านจงสำเร็จเถิด

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อุปัชฌายา คุณุตตะรา
อาจะริยูปะการา จะ มาตาปิตา จะ ญาตะกา
สุริโย จันทิมา ราชา คุณะวันตา นะราปิ จะ
พรัหมะมารา จะ อินทา จะ โลกะปาลา จะ เทวะตา
ยะโม มิตตา มะนุสสา จะ มัชฌัตตา เวริกาปิ จะ
สัพเพ สัตตา สุขี โหนตุ ปุญญานิ ปะกะตานิ เม
สุขัง จะ ติวิธัง เทนตุ ขิปปัง ปาเปถะ โวมะตัง

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อิมินา อุททิเสนะ จะ
ขิปปาหัง สุละเภ เจวะ ตัณหุปาทานะเฉทะนัง
เย สันตาเน หินา ธัมมา ยาวะ นิพพานะโต มะมัง
นัสสันตุ สัพพะทาเยวะ ยัตถะ ชาโต ภะเว ภะเวด้วยบุญกรรมนี้ ขออุปัชฌาย์ผู้มีคุณอันยิ่ง อาจารย์ผู้มีอุปการะ มารดาบิดา ญาติทั้งหลาย พระอาทิตย์ พระจันทร์ พระราชา ผู้มีคุณทั้งหลาย พรหม มาร อินทร์ ท้าวโลกบาล เทวดา พญายม มิตร มนุษย์ ผู้เป็นกลาง และผู้เป็นคู่เวร ขอสัตว์ทั้งปวงจงมีความสุข ขอบุญที่ข้าพเจ้าทำแล้วจงให้สุขสามประการ และให้ถึงพระนิพพานโดยพลัน — ด้วยบุญกรรมนี้และการอุทิศนี้ ขอข้าพเจ้าจงได้ตัดขาดตัณหาและอุปาทานโดยเร็วพลัน ธรรมอันเลวทรามในสันดานจงพินาศไปทุกเมื่อ จนกว่าจะถึงพระนิพพาน ในภพที่เกิดแล้วเกิดอีก (ฉบับเต็มอยู่ระหว่างตรวจทาน)

ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ภะยัปปัตตา จะ นิพภะยา
โสกัปปัตตา จะ นิสโสกา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน

เอตตาวะตา จะ อัมเหหิ สัมภะตัง ปุญญะสัมปะทัง
สัพเพ เทวานุโมทันตุ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา

ทานัง ทะทันตุ สัทธายะ สีลัง รักขันตุ สัพพะทา
ภาวะนาภิระตา โหนตุ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ปัจเจกานัญจะ ยัง พะลัง
อะระหันตานัญจะ เตเชนะ รักขัง พันธามิ สัพพะโสขอสัตว์ทั้งหลายที่ถึงความทุกข์จงปราศจากทุกข์ ที่ถึงความกลัวจงปราศจากความกลัว ที่ถึงความโศกจงปราศจากความโศก ขอเทวดาทั้งปวงจงอนุโมทนาบุญสมบัติที่ข้าพเจ้าทั้งหลายได้สั่งสมไว้เพียงนี้ เพื่อความสำเร็จแห่งสมบัติทั้งปวง ขอท่านทั้งหลายจงให้ทานด้วยศรัทธา รักษาศีลทุกเมื่อ ยินดีในภาวนา และขอเทวดาที่มาแล้วจงกลับไปเถิด ด้วยเดชแห่งพระพุทธเจ้าผู้ทรงพลัง พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระอรหันต์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอผูกเครื่องคุ้มครองไว้โดยรอบ

สัพพะพุทธานุภาเวนะ สัพพะธัมมานุภาเวนะ สัพพะสังฆานุภาเวนะ
พุทธะระตะนัง ธัมมะระตะนัง สังฆะระตะนัง ติณณัง ระตะนานัง อานุภาเวนะ
จะตุราสีติสะหัสสะธัมมักขันธานุภาเวนะ ปิฏะกัตตะยานุภาเวนะ ชินะสาวะกานุภาเวนะ

สัพเพ เต โรคา สัพเพ เต ภะยา สัพเพ เต อันตะรายา
สัพเพ เต อุปัททะวา สัพเพ เต ทุนนิมิตตา สัพเพ เต อะวะมังคะลา วินัสสันตุ

อายุวัฑฒะโก ธะนะวัฑฒะโก สิริวัฑฒะโก ยะสะวัฑฒะโก
พะละวัฑฒะโก วัณณะวัฑฒะโก สุขะวัฑฒะโก โหตุ สัพพะทา

ทุกขะโรคะภะยา เวรา โสกา สัตตุ จุปัททะวา
อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ จะ เตชะสา
ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิ ภาคยัง สุขัง พะลัง
สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒี จะ ยะสะวา
สะตะวัสสา จะ อายู จะ ชีวะสิทธี ภะวันตุ เตด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ทั้งปวง ด้วยอานุภาพแห่งรัตนะทั้งสาม แห่งพระธรรมขันธ์ ๘๔,๐๐๐ แห่งพระไตรปิฎก และแห่งพระสาวกของพระชินเจ้า ขอโรค ภัย อันตราย อุปัทวะ ลางร้าย และอวมงคลทั้งปวงของท่านจงพินาศไป ขอความเจริญด้วยอายุ ทรัพย์ สิริ ยศ กำลัง วรรณะ และความสุข จงมีแก่ท่านทุกเมื่อ ขอทุกข์ โรค ภัย เวร ความโศก ศัตรู อุปัทวะ และอันตรายทั้งหลายจงพินาศไปด้วยเดชนั้น ขอชัยชนะ ความสำเร็จ ทรัพย์ ลาภ ความสวัสดี โชค ความสุข กำลัง สิริ อายุ วรรณะ โภคะ ความเจริญ ยศ อายุยืนร้อยปี และความสำเร็จในการดำรงชีวิต จงมีแก่ท่านเถิด

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลังที่พึ่งอื่นของข้าพเจ้าไม่มี พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของข้าพเจ้า ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอชัยมงคลจงมีแก่ท่าน (พระธรรม พระสงฆ์ ก็โดยนัยเดียวกัน)

(นำ) อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ

องค์ใดพระสัมพุทธ    สุวิสุทธสันดาน
ตัดมูลเกลศมาร    บ มิหม่นมิหมองมัว
หนึ่งในพระทัยท่าน    ก็เบิกบานคือดอกบัว
ราคี บ พันพัว    สุวคนธกำจร

องค์ใดประกอบด้วย    พระกรุณาดังสาคร
โปรดหมู่ประชากร    มละโอฆกันดาร
ชี้ทางบรรเทาทุกข์    และชี้สุขเกษมสานต์
ชี้ทางพระนฤพาน    อันพ้นโศกวิโยคภัย

พร้อมเบญจพิธจัก-    ษุจรัสวิมลใส
เห็นเหตุที่ใกล้ไกล    ก็เจนจบประจักษ์จริง
กำจัดน้ำใจหยาบ    สันดานบาปแห่งชายหญิง
สัตว์โลกได้พึ่งพิง    มละบาปบำเพ็ญบุญ

ข้าขอประณตน้อม    ศิรเกล้าบังคมคุณ
สัมพุทธการุญ-    ญภาพนั้นนิรันดร (กราบ)บทประพันธ์ภาษาไทยทำนองสรภัญญะ สรรเสริญพระพุทธคุณว่า พระสัมพุทธเจ้าทรงมีสันดานบริสุทธิ์ ตัดรากกิเลสมารสิ้น พระทัยเบิกบานดุจดอกบัวไร้ราคีและหอมฟุ้ง ทรงกรุณาดุจสาคร โปรดหมู่สัตว์ให้ข้ามพ้นโอฆะ ชี้ทางบรรเทาทุกข์และทางพระนิพพาน ทรงมีพระจักษุห้าประการอันแจ่มใส ข้าพเจ้าขอน้อมเศียรเกล้าบูชาพระมหากรุณาธิคุณนั้นตลอดกาลนาน

(หันทะ มะยัง นะโมการัฏฐะกะคาถาโย ภะณามะ เส)

นะโม อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ มะเหสิโน
นะโม อุตตะมะธัมมัสสะ สวากขาตัสเสวะ เตนิธะ
นะโม มะหาสังฆัสสาปิ วิสุทธะสีละทิฏฐิโน
นะโม โอมาตยารัทธัสสะ ระตะนัตตยัสสะ สาธุกัง
นะโม โอมะกาตีตัสสะ ตัสสะ วัตถุตตยัสสะปิ
นะโมการัปปะภาเวนะ วิคัจฉันตุ อุปัททะวา
นะโมการานุภาเวนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา
นะโมการัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวาขอนอบน้อมแด่พระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงแสวงหาประโยชน์อันยิ่งใหญ่ — ขอนอบน้อมแด่พระธรรมอันสูงสุด ที่พระองค์ตรัสไว้ดีแล้วในพระศาสนานี้ — ขอนอบน้อมแด่พระสงฆ์หมู่ใหญ่ ผู้มีศีลและทิฏฐิอันหมดจด — การนอบน้อมพระรัตนตรัยที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า อะ อุ มะ นี้เป็นการดี — ขอนอบน้อมแด่พระรัตนตรัยทั้งสามนั้น อันล่วงพ้นโทษต่ำช้าเสียได้ — ด้วยอานุภาพแห่งการนอบน้อม ขออุปัทวะทั้งหลายจงปราศไป ขอความสวัสดีจงมีตลอดกาลทุกเมื่อ และด้วยเดชแห่งการนอบน้อมนี้ ขอข้าพเจ้าจงเป็นผู้มีเดชในมงคลพิธีเถิด

(หันทะ มะยัง สัมพุทเธทิคาถาโย ภะณามะ เส)

สัมพุทเธ อัฏฐะวีสัญจะ ทวาทะสัญจะ สะหัสสะเก
ปัญจะสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง
เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง
นะมะการานุภาเวนะ หันตวา สัพเพ อุปัททะเว
อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต

สัมพุทเธ ปัญจะปัญญาสัญจะ จะตุวีสะติสะหัสสะเก
ทะสะสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง
เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง
นะมะการานุภาเวนะ หันตวา สัพเพ อุปัททะเว
อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต

สัมพุทเธ นะวุตตะระสะเต อัฏฐะจัตตาฬีสะสะหัสสะเก
วีสะติสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง
เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง
นะมะการานุภาเวนะ หันตวา สัพเพ อุปัททะเว
อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโตข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย จำนวน ๕๑๒,๐๒๘ พระองค์ด้วยเศียรเกล้า ขอนอบน้อมพระธรรมและพระสงฆ์ของพระสัมพุทธเจ้าเหล่านั้นด้วยใจเคารพเอื้อเฟื้อ ด้วยอานุภาพแห่งการนอบน้อม ขอจงขจัดเสียซึ่งอุปัทวะทั้งปวง แม้อันตรายทั้งหลายเป็นอันมากจงพินาศไปโดยไม่เหลือ — บทที่สองนอบน้อมพระสัมพุทธเจ้า ๑,๐๒๔,๐๕๕ พระองค์ และบทที่สามนอบน้อมพระสัมพุทธเจ้า ๒,๐๔๘,๑๐๙ พระองค์ โดยนัยเดียวกัน

อัตถิ อุณหิสสะ วิชะโย ธัมโม โลเก อะนุตตะโร
สัพพะสัตตะหิตัตถายะ ตัง ตวัง คัณหาหิ เทวะเต

ปะริวัชเช ราชะทัณเฑ อะมะนุสเสหิ ปาวะเก
พะยัคเฆ นาเค วิเส ภูเต อะกาละมะระเณนะ วา

สัพพัสมา มะระณา มุตโต ฐะเปตวา กาละมาริตัง
ตัสเสวะ อานุภาเวนะ โหตุ เทโว สุขี สะทา

สุทธะสีลัง สะมาทายะ ธัมมัง สุจะริตัง จะเร
ตัสเสวะ อานุภาเวนะ โหตุ เทโว สุขี สะทา

ลิกขิตัง จินติตัง ปูชัง ธาระณัง วาจะนัง คะรุง
ปะเรสัง เทสะนัง สุตวา ตัสสะ อายุ ปะวัฑฒะตีติธรรมชื่ออุณหิสสวิชัยอันยอดเยี่ยมมีอยู่ในโลก ดูก่อนเทพบุตร ท่านจงรับธรรมนี้ไว้ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์เถิด — ผู้ปฏิบัติย่อมเว้นพ้นจากราชทัณฑ์ จากอมนุษย์ ไฟ เสือ งู ยาพิษ ภูตผี และการตายก่อนกาลอันควร พ้นจากความตายทั้งปวง ยกเว้นการสิ้นอายุขัยตามกาล ด้วยอานุภาพแห่งธรรมนั้น ขอเทพบุตรจงมีความสุขทุกเมื่อ — พึงสมาทานศีลอันบริสุทธิ์ ประพฤติธรรมให้สุจริต ด้วยอานุภาพนั้น ขอจงมีความสุขทุกเมื่อ — ผู้ใดเขียน คิดคำนึง บูชา ทรงจำ สาธยาย และเคารพหนักแน่น ทั้งได้ฟังการแสดงธรรมนี้ของผู้อื่น อายุของผู้นั้นย่อมเจริญยิ่ง

(หันทะ มะยัง ปัพพะโตปะมะคาถาโย ภะณามะ เส)

ยะถาปิ เสลา วิปุลา นะภัง อาหัจจะ ปัพพะตา
สะมันตา อะนุปะริเยยยุง นิปโปเถนตา จะตุททิสา

เอวัง ชะรา จะ มัจจุ จะ อะธิวัตตันติ ปาณิโน
ขัตติเย พราหมะเณ เวสเส สุทเท จัณฑาละปุกกุเส
นะ กิญจิ ปะริวัชเชติ สัพพะเมวาภิมัททะติ

นะ ตัตถะ หัตถีนัง ภูมิ นะ ระถานัง นะ ปัตติยา
นะ จาปิ มันตะยุทเธนะ สักกา เชตุง ธะเนนะ วา

ตัสมา หิ ปัณฑิโต โปโส สัมปัสสัง อัตถะมัตตะโน
พุทเธ ธัมเม จะ สังเฆ จะ ธีโร สัทธัง นิเวสะเย

โย ธัมมะจารี กาเยนะ วาจายะ อุทะ เจตะสา
อิเธวะ นัง ปะสังสันติ เปจจะ สัคเค ปะโมทะติภูเขาศิลาใหญ่สูงจดท้องฟ้า กลิ้งบดสัตว์มาโดยรอบทั้งสี่ทิศ แม้ฉันใด ความแก่และความตายก็ย่อมครอบงำสัตว์ทั้งหลายฉันนั้น ไม่ว่ากษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร จัณฑาล หรือคนเทหยากเยื่อ ไม่เว้นใครไว้เลย ย่อมย่ำยีเสียสิ้น ณ ที่นั้นไม่มียุทธภูมิสำหรับพลช้าง พลรถ พลราบ และไม่อาจเอาชนะได้แม้ด้วยมนต์หรือด้วยทรัพย์ เพราะเหตุนั้น บุรุษผู้เป็นบัณฑิตเมื่อเล็งเห็นประโยชน์ตน พึงตั้งศรัทธาไว้ในพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้ใดประพฤติธรรมด้วยกาย วาจา ใจ บัณฑิตย่อมสรรเสริญผู้นั้นในโลกนี้ ละโลกนี้ไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์

กาเล ทะทันติ สะปัญญา วะทัญญู วีตะมัจฉะรา
กาเลนะ ทินนัง อะริเยสุ อุชุภูเตสุ ตาทิสุ
วิปปะสันนะมะนา ตัสสะ วิปุลา โหติ ทักขิณา

เย ตัตถะ อะนุโมทันติ เวยยาวัจจัง กะโรนติ วา
นะ เตนะ ทักขิณา โอนา เตปิ ปุญญัสสะ ภาคิโน

ตัสมา ทะเท อัปปะฏิวานะจิตโต ยัตถะ ทินนัง มะหัปผะลัง
ปุญญานิ ปะระโลกัสมิง ปะติฏฐา โหนติ ปาณินันติทายกทั้งหลายผู้มีปัญญา รู้จักถ้อยคำ ปราศจากความตระหนี่ มีใจเลื่อมใสในพระอริยเจ้าผู้ตรงคงที่ ถวายทานตามกาลอันควร ทักษิณาของทายกนั้นย่อมมีผลไพบูลย์ ชนเหล่าใดอนุโมทนาหรือช่วยขวนขวายในทานนั้น ทักษิณาก็มิได้บกพร่องเพราะเหตุนั้น และชนเหล่านั้นย่อมมีส่วนแห่งบุญด้วย เพราะฉะนั้นทายกพึงเป็นผู้มีจิตไม่ท้อถอย ให้ในที่ซึ่งมีผลมาก ด้วยว่าบุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งอาศัยของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า

อายุโท พะละโท ธีโร วัณณะโท ปะฏิภาณะโท
สุขัสสะ ทาตา เมธาวี สุขัง โส อะธิคัจฉะติ

อายุง ทัตวา พะลัง วัณณัง สุขัญจะ ปะฏิภาณะโท
ทีฆายุ ยะสะวา โหติ ยัตถะ ยัตถูปะปัชชะตีติผู้มีปัญญาย่อมให้อายุ ให้กำลัง ให้วรรณะ ให้ปฏิภาณ ผู้มีปัญญาให้ความสุข ย่อมได้ประสบความสุข บุคคลผู้ให้อายุ พละ วรรณะ สุขะ และปฏิภาณ ย่อมเป็นผู้มีอายุยืน มียศ ในที่ที่ตนบังเกิดนั้น ๆ

อัคคะโต เว ปะสันนานัง อัคคัง ธัมมัง วิชานะตัง
อัคเค พุทเธ ปะสันนานัง ทักขิเณยเย อะนุตตะเร
อัคเค ธัมเม ปะสันนานัง วิราคูปะสะเม สุเข
อัคเค สังเฆ ปะสันนานัง ปุญญักเขตเต อะนุตตะเร

อัคคัสมิง ทานัง ทะทะตัง อัคคัง ปุญญัง ปะวัฑฒะติ
อัคคัง อายุ จะ วัณโณ จะ ยะโส กิตติ สุขัง พะลัง

อัคคัสสะ ทาตา เมธาวี อัคคะธัมมะสะมาหิโต
เทวะภูโต มะนุสโส วา อัคคัปปัตโต ปะโมทะตีติเมื่อบุคคลรู้จักธรรมอันเลิศ เลื่อมใสโดยความเป็นของเลิศ เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าผู้เลิศซึ่งเป็นทักขิไณยบุคคลอันยอดเยี่ยม เลื่อมใสในพระธรรมอันเลิศซึ่งปราศจากราคะ สงบระงับ เป็นสุข เลื่อมใสในพระสงฆ์ผู้เลิศซึ่งเป็นบุญเขตอย่างยอด เมื่อถวายทานในท่านผู้เลิศ บุญอันเลิศย่อมเจริญ อายุ วรรณะ ยศ เกียรติ สุข และพละอันเลิศย่อมเจริญ ผู้มีปัญญาตั้งมั่นในธรรมอันเลิศ ให้ทานแก่ท่านผู้เลิศ จะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ย่อมถึงความเป็นผู้เลิศ บันเทิงอยู่

ยัสมิง ปะเทเส กัปเปติ วาสัง ปัณฑิตะชาติโย
สีละวันเตตถะ โภเชตวา สัญญะเต พรัหมะจาริโน

ยา ตัตถะ เทวะตา อาสุง ตาสัง ทักขิณะมาทิเส
ตา ปูชิตา ปูชะยันติ มานิตา มานะยันติ นัง

ตะโต นัง อะนุกัมปันติ มาตา ปุตตังวะ โอระสัง
เทวะตานุกัมปิโต โปโส สะทา ภัทรานิ ปัสสะตีติบัณฑิตชาติสำเร็จการอยู่ในถิ่นสถานที่ใด พึงเลี้ยงดูท่านผู้มีศีล ผู้สำรวมระวัง ผู้ประพฤติพรหมจรรย์ ในที่นั้น แล้วพึงอุทิศทักษิณาแก่เหล่าเทวดาที่สถิตอยู่ในที่นั้นด้วย เทวดาที่ได้รับการบูชาแล้วย่อมบูชาตอบ ที่ได้รับความนับถือแล้วย่อมนับถือตอบ แต่นั้นย่อมอนุเคราะห์เขา ประหนึ่งมารดาอนุเคราะห์บุตรอันเกิดแต่อก บุรุษผู้ได้รับความอนุเคราะห์จากเทวดา ย่อมพบเห็นแต่สิ่งอันเจริญทุกเมื่อ

ภุตตา โภคา ภะฏา ภัจจา วิติณณา อาปะทาสุ เม
อุทธัคคา ทักขิณา ทินนา อะโถ ปัญจะ พะลี กะตา
อุปัฏฐิตา สีละวันโต สัญญะตา พรัหมะจาริโน

ยะทัตถัง โภคะมิจเฉยยะ ปัณฑิโต ฆะระมาวะสัง
โส เม อัตโถ อะนุปปัตโต กะตัง อะนะนุตาปิยัง

เอตัง อะนุสสะรัง มัจโจ อะริยะธัมเม ฐิโต นะโร
อิเธวะ นัง ปะสังสันติ เปจจะ สัคเค ปะโมทะตีติโภคะทั้งหลายเราได้บริโภคแล้ว บุคคลที่ควรเลี้ยงเราได้เลี้ยงแล้ว อันตรายทั้งหลายเราได้ข้ามพ้นแล้ว ทักษิณาที่เจริญผลเราได้ให้แล้ว อนึ่ง พลีห้าเราได้ทำแล้ว ท่านผู้มีศีล สำรวมแล้ว ประพฤติพรหมจรรย์ เราได้บำรุงแล้ว บัณฑิตผู้ครองเรือนปรารถนาโภคะเพื่อประโยชน์อันใด ประโยชน์นั้นเราได้บรรลุแล้ว กรรมอันไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเดือดร้อนภายหลังเราได้ทำแล้ว นรชนผู้จะต้องตาย เมื่อตามระลึกถึงคุณข้อนี้อยู่ ย่อมเป็นผู้ตั้งอยู่ในอริยธรรม เทวดาและมนุษย์ย่อมสรรเสริญเขาในโลกนี้ ละโลกนี้ไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์

คำอาราธนาศีล ๘ (คนเดียว)
อะหัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามิ
ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามิ
ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามิ

คำอาราธนาศีล ๘ (ตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป)
มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ
ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ
ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ

คำสมาทานศีล ๘
๑. ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๒. อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๓. อะพรัหมะจะริยา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๔. มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๕. สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๖. วิกาละโภชะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๗. นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
๘. อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ

อิมานิ อัฏฐะ สิกขาปะทานิ สะมาทิยามิ (ว่า ๓ ครั้ง)ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าขอสมาทานศีล ๘ พร้อมด้วยไตรสรณคมน์ — ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือ เว้นจากการฆ่าสัตว์ เว้นจากการถือเอาสิ่งของที่เจ้าของมิได้ให้ เว้นจากกรรมอันมิใช่พรหมจรรย์ เว้นจากการพูดเท็จ เว้นจากการดื่มสุราเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท เว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล เว้นจากการฟ้อนรำขับร้องประโคมดนตรีและดูการเล่นอันเป็นข้าศึกแก่กุศล และเว้นจากการทัดทรงประดับตกแต่งด้วยดอกไม้ของหอมเครื่องประเทืองผิว เว้นจากที่นอนสูงใหญ่ยัดนุ่น — ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบททั้ง ๘ ประการนี้

สัพเพ สัตตา
อะเวรา โหนตุ
อัพยาปัชฌา โหนตุ
อะนีฆา โหนตุ
สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ

คำแผ่ส่วนบุญ (แบบย่อ)
อิทัง เม ญาตีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตะโยสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น — ขอจงเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรต่อกันและกันเลย — ขอจงเป็นสุขเถิด อย่าได้พยาบาทเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย — ขอจงเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย — ขอจงมีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด — ขอบุญนี้จงสำเร็จแก่ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้าเถิด ขอญาติทั้งหลายจงเป็นสุขเถิด